Zoeken
  • Stefan Krams

Zijn die 42 kilometers echt zo magisch?

We hebben allemaal onze eigen bucketlist in het leven. Waar de één ooit uit een vliegtuig wil springen en de ander een berg gaat beklimmen, stond een marathon lopen heel hoog op mijn lijstje. Maar 42 kilometer is al best een eind met de auto, dus laat staan dat je het hardlopend moet doen..



Mijn zus besloot in 2015 de marathon van New York te gaan rennen. Op de dag van het lopen stuurde ik haar een appje om haar succes te wensen met daar achteraan de zin 'Als jij hem uitloopt, doe ik het volgend jaar!' En dat deed ze. Dus stond mij een zware taak te wachten. Want hoe impulsief ik het ook stuurde, ik wilde mij aan mijn woord houden. Ik liep weleens hard, maar mijn langste afstand tot dan toe was 15 kilometer. En toen brak ik ook nog eens mijn voet..


Om een stok achter de deur te hebben en verzekerd te zijn van een startbewijs, meldde ik mij aan bij Run for Kika. Sinds 2010 zet ik mij ieder jaar in voor het goede doel en dit was een mooie combinatie. Meteen daarna sloot ik mij aan bij de atletiekvereniging om het goed aan te pakken. Een jaar lang vier dagen per week hardlopen om kilometers te maken, meters sporttape om mijn spieren te ondersteunen en vooral koolhydraten eten - ik deed het allemaal om zo goed mogelijk voorbereid te zijn.


En toen was daar 6 november 2016: de dag van de marathon van New York. 's Ochtends om half 6 stonden wij present in de lobby van het hotel om op tijd in het loopdorp te zijn en een paar uur later met gezonde zenuwen aan de start. Na het startschot heb ik 42 kilometer genoten van the city that never sleeps, want wat maak je die stad op een geweldige manier mee als je deelneemt aan de marathon. Op 30 kilometer kwam ik mijn buddy tegen die niet meer kon lopen vanwege de hielspoor waar ze mee gestart was. Uiteindelijk hebben we de laatste 12 kilometer gelopen om toch de finish te halen en wat waren we trots!


Hoe frustrerend is het als je 15 uur slaapt en dan nog steeds moe wakker wordt.

Bij terugkomst in Nederland bleek ik fysiek teveel van mijn lichaam gevraagd te hebben en voelde mijn lichaam chronisch vermoeid. Wanneer ik op mijn werk zat, wilde ik het liefst om 10:30 uur weer naar huis om te slapen. Aan het einde van de dag moest ik dan ook moeite doen om wakker te blijven in de auto en het beetje energie wat ik dan nog over had stopte ik in mijn relatie. De buitenwereld probeerde ik er zo min mogelijk van te laten merken, maar doen alsof sloopt je nog meer. Uiteindelijk resulteerde het in 10 kilo extra door niet meer te sporten en anderhalf jaar lang worstelingen in m'n hoofd. Want hoe frustrerend is het als je 15 uur slaapt en dan nog steeds moe wakker wordt. Daarnaast verandert je zelfbeeld omdat je jezelf ziet veranderen en niet op een positieve manier, terwijl je er niks aan kunt doen..


Nadat mijn relatie over ging en ik ook nog een thuis kwam te zitten door het eindigen van werk, besloot ik dat ik maar één ding kon doen: weer gaan sporten. Al was het alleen maar om mijn hoofd leeg te maken. Door de stress van het verbreken van mijn relatie verloor ik in één week 4,5 kilo en de overige kilo's vlogen er ook zo af. Mijn zelfbeeld veranderde en ik kwam steeds beter in mijn vel te zitten. Door ook te letten op mijn voeding, merkte ik verandering in energie en dat deed goed.


Precies 2 jaar na de marathon van New York kreeg ik een herinnering op Facebook. En ondanks dat ik altijd gezworen heb om het nooit meer te doen, kriebelde het toch weer. Ik wil die adrenaline kick nog één keer voelen. Voor ik het wist had ik mij aangemeld voor de marathon van Chicago. En weer voor stichting KiKa. Maar pas nadat ik Mark geappt had: 'Vriend, ik wil mij opgeven voor de marathon van Chicago, maar na vorige keer wil ik het wel echt heel goed aanpakken. Als ik het doe, wil jij mij dan helpen op het gebied van training en voeding?' Daar kreeg ik 'Natuurlijk vriendje' op terug. Gisteren liep ik de halve marathon van Leiden als training en ik had er weinig zin in. Niet goed genoeg getraind, drie weken geleden een zweepslag benauwd weer; maar aangemeld hebben = uitlopen naar mijn mening. Als ik dat niet doe, voelt het als opgeven. Vanochtend werd ik wakker met het volgende appje: 'Beetje boos op je #coach hahaha' gevolgd door 'Eigenwijs jij;) eerst je benen fit maken dan pas lopen :)' Daarop kan alleen maar zeggen: Ik weet dat ik vasthoudend ben, maar shit ik heb eigenlijk best een goede coach..


84 keer bekeken
  • Black Instagram Icon