Zoeken
  • Stefan Krams

Mag ik van jou een stukje geluk?

Vorige week sprak ik af met een vriendin die ik al een hele tijd niet had gezien. Je kent het wel; je hebt beiden een druk leven, dingen lopen niet altijd zoals gepland en je moet het doen met de gemiddeld 16 uur per dag dat je wakker bent. Dat betekent ook dat je sommige mensen minder vaak ziet dan dat je ze eigenlijk wilt zien. Het voordeel van iemand een langere tijd niet zien, is dat je onbewust een spiegel voorgehouden krijgt van je eigen leven en daardoor ook na gaat denken over hoe je leven is.


Want zeg nou zelf; als je elkaar na lange tijd weer ziet, zijn de eerste vragen die je stelt: 'Hoe is het met je?', 'Wat doe je nu allemaal?' en 'Hoe gaat het met de liefde?'. In feite dus een gratis psychologisch gesprek want je evalueert de dingen die er zijn gebeurd en hoe je leven er op dit moment aan toe is.


Door afgelopen week realiseerde ik me weer hoe mijn leven op dit moment is. Ik kan niet zeggen dat het perfect is. Ik kan niet zeggen dat het vlekkeloos gaat. Dat ik een droom leef en dat alles alleen maar positief is. Want als ik dat zou zeggen, dan zou ik liegen. Natuurlijk proberen we dat online allemaal wel te beweren; het leven is goed, de foto's om te delen zijn vlekkeloos en we creëren de perfecte leugen. Maar die leugen vertelt niet dat ik dagelijks denk aan de risico's van het zelfstandig ondernemer zijn, de vaste lasten die betaald moeten worden, de problemen die er spelen in je leven en de liefde die je wel wilt, maar er op dit moment niet is.


'Het leven is goed, de foto's om te delen zijn vlekkeloos en we creëren de perfecte leugen.'

Betekent dat gelijk dat je in één grote leugen leeft en eigenlijk ongelukkig bent? Nee. Maar het doet mij wel beseffen dat ik realistisch naar mijn leven moet kijken en trots moet zijn op de vooruitgangen die ik bereikt heb in deze periode van mijn leven. Toen mijn relatie anderhalf jaar geleden eindigde, was niet alleen mijn hart gebroken, maar ik was gebroken. Zei iemand hoi tegen mij, dan begon ik al te huilen, zo diep zat het. 'Ik heb jou nog nooit zo kapot van verdriet gezien' kreeg ik dan ook vorige week te horen. En dat wist ik. Ik was mezelf niet meer, want het was in mijn ogen alleen maar zwart en op dat moment verdween de oprechte, vrolijke, sociale ik.


Tegelijkertijd raakte ik ook mijn werk kwijt en had ik helemaal niks meer. Althans, zo voelde het. Natuurlijk is dat niet zo want ik had genoeg mensen om mij heen die er voor mij waren, maar dat zie je op dat moment niet. De opmerkingen 'tijd heelt alle wonden' en 'het komt wel goed' voelen uitgekauwd en wil je niet horen - hoe goedbedoeld ze ook zijn. Het enige wat ik op dat moment wilde, was dat alles weer werd zoals het oude waar ik mij vertrouwd bij voelde.


Achteraf weet ik dat de vooral de opmerking 'tijd heelt alle wonden' klopt. Ik woon tegenwoordig in een heerlijk appartement in Amsterdam, ben zelfstandig ondernemer en doe wat ik leuk vind, maar het allerbelangrijkste is dat de oprechte, vrolijke & sociale ik weer terug is. Het zwart verandert met de tijd in lichtgrijs en ondanks dat ik nog steeds mijn hart aan het lijmen ben en niet alle stukjes terug zijn, gun ik het mezelf weer om geluk te vinden. Is het toch best fijn om af en toe de onbewuste spiegel voorgehouden te krijgen..



121 keer bekeken
  • Black Instagram Icon